Printemps!

De winter duurt dit jaar naar ons gevoel te lang.

Het heeft wat vaker gesneeuwd dan andere jaren, het blijf langer kouder, de krokussen willen nog maar nét boven de grond uitkomen en mijn winterdip duurt nu wel erg lang. Maar vanmorgen bij het wakker worden (zoals altijd gewekt door het radio-1 journaal, met het wereldnieuws van een overleden oorlogscrimineel, via oneerlijke huurverhogingen tot en met studentendemonstraties in Frankrijk), voelde ik op de een of andere manier het voorjaar.

Ik keek naar buiten en zag dat het onbewolkt was. De vogels floten, en in de verte hoorde ik al wat pubers die wakker waren, getuige een zware dreun die veroorzaakt moest worden door een 'veel-te-hard-stane' autoradio.

Ik stak een pink buiten het raam, maar dat deed me beseffen dat de temperatuur toch nog niet teweegbracht wat je echt voelt bij het voorjaar. Het was veel te koud en er woei zelfs nog een pakkende bries. Alweer geen zaterdag om te gaan modelvliegen met deze wind. Ik weet wel dat ik af en toe wat meer risico zou moeten nemen met modelvliegen, zo zeggen mijn collega-vliegers althans, maar ik houd mijn kist liever wat langer heel.

Nee. Ik moest vandaag toch maar weer wat anders verzinnen om de dag door te komen. Na een kort bezoekje aan de Lotbroekerhoeve bij pap en mam met de altijd aanwezige goedgevulde soep en broodjes met een of andere ondefinieerbare maar deze keer lekkere saus (ik neem aan van de Aldi), ben ik toch maar weer naar huis gegaan.

Het plan voor vanmiddag: Jolan kan haar honger naar mooie schoenen weer niet stillen, en beslist er even alleen op uit te gaan. Even kijk-shoppen in Heerlen, en ik nam me voor om de bolacacia´s op onze oprit maar eens "lenteklaar" te gaan maken; snoeien dus......

Omdat de overbuurman zich ongeveer hetzelfde had voorgenomen, de blauwe regen moest maar eens uitgedund, hebben we er maar eens een wedstrijd van gemaakt. Eens kijken wie er het eerst klaar zou zijn. We zouden het er in ieder geval wel wat warmer van krijgen.

Plotseling komt Jacqueline, zoals altijd vrolijk en enthousiast, naar buiten gerend. "Kijk daar, kijk daar", riep ze opgewonden, en wees met gestrekte hand naar de lucht. Omdat ze weet dat ik 'iets' met vliegen heb ging ik er van uit dat er een vreemd vliegtuig in het zwerk zou vertoeven. Inmiddels had de overbuurman zijn snoeischaar ook al aan de wilgen gehangen en zijn hoofd ten hemel geslagen en rende met een rotgang naar binnen om even zijn Kodak-EasyShare te halen. Wat was er in hemelsnaam te zien? Ik liep een stukje de straat op om zodoende goed in de richting van de wijsvinger van mijn overbuurvrouw te kunnen kijken. En jawel hoor: in de licht bewolkte lucht kwamen ze in onze richting. In een formatie van ongeveer honderd exemplaren, rechtstreeks vanuit Noord-Afrika of Spanje, op eigen kracht vliegend in noordoostelijke richting. Trekkende kraanvogels. Wat een magnifieke gebeurtenis elk jaar toch weer, een bijna magisch schouwspel.

En meteen toen ik de troep over ons huis zag vliegen wist ik het: het voorjaar komt er weer aan!