Vanmiddag heb ik net als jullie allemaal genoten van het regenweer. Lekker naar buiten kijken hoe flora en fauna gaan uitrusten na een lente en zomer van warmte, voortplanting, vrolijkheid, zwoele lange nachten. Alles koelt af onder de constante deken van nattigheid en wordt schoongeblazen door een strakke windkracht 7.
De cyclus van de natuur is als de cyclus van een mensenleven, of misschien andersom?. In het voorjaar is alles nieuw, fris, jeugdig. De zomer, daarin komt alles tot bloei onder invloed van energie, zon, warmte. Ach vul de rest zelf maar in......
Ik praatte met een collega over de herfst, en dat hij bij het naar huis rijden waarschijnlijk weer in de file kwam te staan. Ik had hier even geen natuurlijk equivalent voor. Maakt ook niet uit.
Al discussierende kwamen we bij de betekenis van weer uit, de seizoenen. En we waren niet ver van de oorzaak van dit alles: God, de Schepper. Hoe mooi dat alles was in de natuur, het voorjaar, zomer, de rust van winter en ga zo maar door.
Het gesprek was ten einde en ik mijmerde nog even door over het gesprek.
God was de oorzaak van dit alles? van het weer en de prachtige aalscholvers die over de Maas naar voedsel zochten? Ik dacht na over de betekenis van vallende bladeren en waarom, als God al bestaat, Hij dit allemaal bedacht zou hebben.
Nu geloof ik niet in een God, en denk dat het een hersenspinsel is van mensen. Daarom niet minder belangrijk voor een ieder die er wel in gelooft. In dat besef moet ik er van uit gaan dat God dus wel bestaat. In het besef en het geloof van miljoenen mensen. En daar moeten alle atheïsten het maar mee doen.
Maar toch: stel dat er een God bestaat. Schepper van hemel en aarde. Waardoor heeft hij of 'het' zich dan laten inspireren toen hij alles schiep?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten