Zomeravond

5 aug 2009, 23:05

Helaas!

De schrijver van dit stuk móet nog even. Nog zeven dagen het te lang durend jaar uitzingen. Nog zeven keer naar Maastricht rijden, zeven keer door het wijkje lopen, brugje over langs de eenden en zwanen. Nog zeven keer pauze, en zeven keer het wandelingetje terug langs de vijver naar de parkeerplaats waar het interieur van mijn auto al lekker is opgewarmd.

Gelukkig is het lang zo druk niet als normaal op de terugweg. De Geusselt 'doe' ik op dit moment in een minuutje of twee, hooguit drie tegen normaal een kwartier of twintig minuten. De mensen zijn niet zo opgefokt en het rijdt lekker door. Bij het laatste kruispunt geef ik nog even telefonisch aan het thuisfront door dat ik binnen een kwartiertje thuis ben, en dat de braadworst wel in de pan kan. Alvast.

Geloof nou maar niet, dat ik het er 'niet van neem' deze dagen. Na de piepers en de groenten die zoals altijd met veel liefde zijn klaargemaakt door Jolan, vlieg ik de trap op naar de zolder waar MBA in Balans op me ligt te wachten. Mijn studie roept, en met veel pijn en moeite probeer ik mij het oerwoud van bedrijfseconomische termen eigen te maken. Het ligt mij niet, dat rekenen met bedragen. Ik sta er financieel niet slecht voor, maar hoe de centen verdeeld moeten worden in een bedrijf laat ik liever aan anderen over. Maar goed: het hoort nu eenmaal bij een studie.

Om een uur of negen geef ik even aan de familie op de parterre aan dat ik wel een bak koffie lust, en vijf minuten later zitten we gezamenlijk aan de leut. Koekje erbij? Daarna nog een klein uurtje zweten in mijn studieboeken en mijn avond kan definitief beginnen.

Mensen die mij langer kennen weten inmiddels dat ik, zo vlug ik buiten ben, mijn hoofd vijfenveertig graden hemelwaarts draai om te kijken of daar nog wat te beleven valt. Álles interesseert me, als het zich maar in de lucht begeeft. Maar 's avonds is daar toch bijna niks te zien, hoor ik je denken. Niets is minder waar. Het firmament op een zwoele zomeravond is een waar genot als je weet wat er te zien valt. Oké het vraagt soms wat geduld, maar dan krijg je ook wat.

Zoals altijd de vliegtuigen die, slechts herkenbaar door een paar knipperende lampjes en soms gevolgd door een zeer schimmige maanverlichte condensstreep, hun weg zoeken van west naar oost, van oost naar west, van noord naar zuid en van zuid naar noord. En alles wat daar tussenin ligt. Waarheen, waarvoor, met wie? Eigenlijk niet zo heel erg belangrijk. Het blijft voor mij iets magisch om naar te kijken.

Is er even geen vliegtuig te zien, dan is het gewoon even tactisch naar de sterren kijken, en binnen enkele minuten scheert er wel een satelliet voorbij. Voor veel mensen (als het ze al opvalt) niet meer dan een bewegend puntje aan de hemel. Voor mij, en gelukkig ook voor vele anderen een bron van fascinatie. Stel je voor dat je een door mensenhanden gemaakt voorwerp bekijkt, meestal niet groter dan een kleine huiskamer, op pak 'm beet een kilometer of vijfhonderd boven de aarde. Zie je het verschijnen, dan bevind het zich boven Engeland, en als het twee minuten later in het oosten aan je oog wordt onttrokken bevind het zich boven Polen. Het ding scheurt met zo'n snelheid over je heen dat het anderhalf uur later, de aarde helemaal omcirkeld, weer zichtbaar zou kunnen zijn. Ontzagwekkend. Daar komen nog enkele factoren bij die het bekijken van satellieten nog interessanter maakt. Wel eens van het ruimtestation ISS gehoord? Met enige regelmaat is het te zien als het zijn baan trekt over Europa. Jawel! Bemand en al, in inclusief de Spaceshuttle die er vaak aan vastgekoppeld zit. Ook zijn er de zogenaamde Iridium flares. Een groep van zesenzestig satellieten die vaak zorgen voor een flits aan de hemel. Deze flits kan zeer helder zijn (feller dan het licht van Venus) en het zou mijn niet verbazen dat mensen, niet wetend wat het is, het aanzien voor een UFO. Ik moet toegeven dat ik de eerste keer ook even schrok omdat ik niet wist wat ik zag.

Hebben we de flares, ISS, Genesis1/2 en al die andere satellieten gehad, dan zijn er met enige regelmaat ook nog vallende sterren te zien. Ik geloof niet in sprookjes en dus ben ik ook veel te nuchter om bij elk exemplaar een wens te doen. Ik heb vaak genoeg iets gewenst, maar 't is nog nooit uitgekomen.

Het fascinerende aan meteorieten is dat je niet weet wanneer ze zichtbaar zijn, hoe groot, hoe fel. En als je ze al ziet zijn ze meestal binnen een seconde ook weer verdwenen. Net die onzekerheid, dat ongeplande, dat onverwachte, dat ongedirigeerde! Het ongewisse over het wel of niet zichtbaar zijn, en in welke hoedanigheid de vallende ster zich zal tonen maakt het zo indrukwekkend. Spannend ook. Soms schrik ik als er een fors exemplaar door de sterrenhemel veegt.

Meestal rond een uur of twaalf breekt het mooiste moment aan. De buren hebben de veel te vette speklappen achter de kiezen en hun barbecue gedoofd. Verderop wordt het water van het veel te grote opblaaszwembad eindelijk zo vlak als een spiegel. Iedereen heeft zich naar bed begeven. De buurt komt langzaam tot rust. In de verte, voorbij de waterzuivering, verstomt langzaam, maar jammergenoeg nooit helemaal, het razen van de auto's over de A76. Af en toe nog een vrachtwagen van wie de chauffeur zijn vrachtje net gedropt heeft en op weg is naar moeder de vrouw. Terug van een retourtje Milaan. Misschien wel Barcelona; de duiven moesten immers worden gelost! Het wordt een graadje of tien koeler en af en toe komt een kat of poes voorbij over het wandelpad en waarschuwt de buurtgenoten dat hij klaar is voor wat actie. Een krekel schuurt zijn vleugelschilden langs elkaar en ik bedenk me dat dit het geluid is dat je ook in de tropen zou kunnen horen (zo doen westernfilms en goedkope natuurdocumentaires me in ieder geval geloven).

Het moment is aangebroken waar menigeen en ík in ieder geval zo erg aan toe is: rust. Even geen werk aan mijn hoofd. Even geen verkeer. Even geen drukte. Even geen studie. Even geen auto's met veel te harde radio's of schreeuwende reclameborden langs de weg. Gewoon even in alle stilte genieten van het 'niets' dat ik ervaar. Noem het maar mediteren, hoewel ik soms een dubbel gevoel heb bij dat woord. Chillen voor mijn part, of is dat weer te modern?.

Ik, alleen, en de sterren. Wow !